Za ugovorno pravo se može reći da predstavlja deo građanskog prava, koji uređuje nastanak, dejstvo, izvršenje i prestanak ugovornih odnosa. Razvoj ugovornog prava trajao je vekovima i bio je povezan sa razvojem trgovine, svojinskih odnosa i potrebe da se pravno zaštite sporazumi između ljudi.
Prvi pojavni oblici ugovornog prava datiraju još iz Mesopotamije – Hamurabijevog zakoniku iz XVIII veka pre nove ere, gde su postojala pravila koja uređuju različite imovinske i ugovorne odnose – prodaju, zakup, zajam, dugove i druga pitanja. U tim najstarijim sistemima ugovor često nije bio shvaćen samo kao saglasnost volja. Njegova pravna snaga bila je povezana sa određenim formama, obredima i načinima potvrđivanja sporazuma.
Najznačajniji uticaj na razvoj današnjeg evropskog i nama poznatog ugovornog prava imalo je rimsko pravo – rimski pravnici su razvili sistem ugovora i razlikovali više vrsta ugovora.
Najznačajnija podela ugovora u tom periodu je bila na: verbalne ugovore (nastajali su izgovaranjem propisane forme reči); literalne ugovore (nastajali su upisom); realne ugovore (nastajali su predajom stvari); konsenzualne ugovore (nastajali su saglasnošću ugovornih strana). Pored ugovornog prava, pravo u Rimu je razvilo i značajne druge forme i oblike ugovornih instituta, koji su nam i danas poznati i primenjujemo ih: kupoprodaja, zakup, nalog, ortaštvo i zajam.
Tokom srednjeg veka, ugovorno pravo se razvijalo pod brojnim pravnim utcajima, kao što su: rimsko pravo, običajno pravo, kanonsko pravo, a posebno trgovinsko pravo, usled brzog i sve većeg razvoja trgovine i trgovačkih gradova, što je zahtevalo sigurnija pravila za zaključivanje i izvršavanje ugovora (posebno tadašnjih „međunarodnih trgovačkih“). U srednjem veku postepeno jača ideja da ugovor koji su strane slobodno zaključile treba da bude poštovan. Poznato načelo pacta sunt servanda je tada posebno važilo i bilo klkjučno za ugovore – načelo da se ugovori moraju poštovati.
Od XVII do XIX veka dolazi do velikog razvoja građanskog prava i donošenja građanskih zakonika (Nemačka, Austrija, Francuska). Svi oni su uticalo da se posebno razvije načelo slobode ugovaranja. Polazi se od principa odnosno načela da pojedinci slobodno odlučuju da li će zaključiti ugovor, sa kim će ga zaključiti i koju će sadržinu ugovoru dati, u granicama prinudnih propisa, javnog poretka i dobrih običaja.
Za savremeno društvo karakteristično je da ugovorno pravo evoluira i u tom smislu se razvijaju određena načela, polazeći od osnovnih načela, kao što su : sloboda ugovaranja; ravnopravnost ugovornih strana; savesnost i poštenje; dužnost ispunjenja ugovornih obaveza; zabrana zloupotrebe prava; naknada štete zbog neispunjenja ili neurednog ispunjenja obaveze. Takođe se u savremenom ugovornom pravu država više uključuje, kako bi zaštitila poziciju slabije ugovorne strane, kao kod potrošačkih ugovora, ugovora o radu, osiguranja, bankarskih ugovora, ugovora sa unapred pripremljenim opštim uslovima poslovanja i drugi.
Razvoj ugovornog prava u Srbiji odvijao se pod snažnim uticajem rimskog prava, austrijskog prava i kasnije jugoslovenskog pravnog razvoja. Za savremeno srpsko ugovorno pravo posebno je značajan Zakon o obligacionim odnosima (ZOO) iz 1978. godine, koji i danas predstavlja osnovni propis za veliki broj ugovornih odnosa.
U savremenim sulovima, kada je ugovorno pravo zahtevno i kompleksno, a posebno ako je reč o klijentu koji se može tretitirati kao „slabijaugovorna strana“, značaj i uloga advokata za ugovore je od izuzetnog značaja. Pre svake overe ugovore, neophodno je da ga ili proveri ili sastavi advokat za uagovore, kako kasnije ne bi bilo problema na sudu i ugovori bili rušljivi ili ništavi. Advokat za ugovorno pravo je značajan u svim pravnim oblastima počev od naslednog prava, pa do trgovoinskog (privrednog), radnog prava, obligacionog prava – gotovo da ne postoji ravna oblast gde se ne zahteva sklapanje neke forme ugovora, kao garancije za dobro izrvšenje posla. Ukoliko se prekrše ugovorni uslovi, a pregovaranje ne urodi plodom, advokat za ugovore pokreće tužbu i zastupa stranku tokom čitavnog sudskog procesa.
